понедельник, 12 августа 2013 г.

Քարաշեն համայքում աղբահանություն չի կատարվում: Գյուղացիները առջև կա մի մեծ խնդիր, թե որտեղ թափեն աղբը: Բազմիցս այդ հարցը քննարկվել է, բայց այդպես էլ լուծում չի ստացել:
Գյուղից հեռու կա  <<թթու ջուր>>,որը բուժիչ հատկություն ունի, բայց ցավոք սրտի մոտակայքը ամբողջությամբ աղբ է: Այնտեղ կա հարմարանք որռեղ կարելի թ հաց ուտել, բայց այդ <<բեսետկայից>> ընդամենը 20 մետր այնկողմ կա մի մեց աղբակուըտ, գարշահոտությունից մարդ կարող է խեղդվել:
Բայց ավելի վաթթարագույն վիճակում է Գերեզմանոց տանող ճանապարհը: Ճանապարհի սկզբնամասում աղբի հետ մեկտեղ կա նաև գոմաղբ, որը նաև խանգառւմ է երէևեկությանը: Գերեղման գնացող մի կին ասաց, որ մարդիկ սրբությունը կորցրել են աղբը թափում են աըդտեղով հոսող կոյուղաջրի մեջ, ինչնել տհաճ հոտ է տարածում: Ցավալի է, բայց այն վերջիվերջով Գերեզմանոց տանող ճանապարհ է, գոնե այդ ճանապարհը պետքե մաքուր լինի:







вторник, 9 июля 2013 г.

ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ ԱՐՇԱՎԻՐ ԱՍԱՏՈՒՐԻ

                                                       ԱՎԵՏԻՍՅԱՆ ԱՐՇԱՎԻՐ ԱՍԱՏՈՒՐԻ



              Արշավիր Ասատուրի Ավետիսյանը ծնվել է Գորիսի Քարաշեն գյուղում:Ավարտել է                              Գորիսի մանկավարժական ուսումնարանը,1939թ. աշխատել է Մեղրի քաղաքի միջնակարգ դպրոցում` ուսուցիչ:


              1940թ.-ին կանչվել է բանակ բելոռուսական զինվորական օկրուգում ծառայության:Արշավիրը կոփվեց և հմտացավ զինվորական ծառայության մեջ:Սկսվեց Հայրենական պատերազմը:Արշավիր Ավետիսյանը 106-րդ հրաձգային գնդում Բելոռուսիայի սահմանային շրջանում մտավ մարտի մեջ:



              Անհավասար մարտերի ընթացքում Ա. Ավետիսյանը կռվեց քաջաբար,պատերազմի առաջին ծանր հարվածները կրեց իր վրա, և արիաբար զոհվեց մարտում:


              Արշավիր Ավետիսյանի մայրը,որը Քարաշեն գյուղխորհրդի գործկոմի նախագահն էր,իր որդու` Արշավիրի գրած նամակները պահպանում էր սրբությամբ: